سپاسگزاری از نظرات و کمک شما در ارتباط

با نامه

2011HR8712

هم میهنانم،

تنها پس از گذشت ساعاتیاز انتشارپیش نویس «شکایت نامه رسمی» در ارتباط با نقض حقوق بشر و درخواست برای آزادی زندانیانسیاسی-عقیدتی، به تمام مراجع ذیربط، با دریافت نظرات و پیشنهادات بسیار چشمگیر همه اقشار جامعه مواجه شدم.

در اینجا وظیفه خود میدانم که:

از همه مدافعین حقوقبشر، وکلا و متخصصین امور حقوقی داخل و خارج از کشور که از طرق مختلف همچونبالاترین و شبکه های اجتماعی، ایمیل، دورنگار، تلفن و اسکایپ، اطلاعات، پیشنهاداتو نظرات ارزنده ایی را تا به این لحظه به ما ارائه داده اند، صمیمانه سپاسگذارینمایم.

از تمام عزیزانی که با تلاشخود در انتشار گسترده و وسیع این نامه در فضای مجازی سهیم بودند و همچنین یکایک هممیهنانم که با نظرات و پیشنهادات خود از این اقدام حمایت نموده اند، صمیمانهسپاسگذار هستم.

اما،در این میان افرادی در فضای مجازی تلاش کرده اند که این اقدام را تنها به شخص من محدودنمایند. حمایت از حقوق شهروندان و تلاش برای آزادی زندانیانسیاسی-عقیدتی، امری است فراحزبی و فراجناحی که اتحاد همه مردم ایران را طلب می کند. از هرنوع قهرمان سازی و شخصیت سازی بپرهیزیم که ما را از هدف محوریمان یعنی آزادی زندانیاانسیاسی-عقیدتی و برقراری دموکراسی و حقوق بشردر ایران دور می کند.

اقدام برای آزادی زندانیان سیاسی- عقیدتی

هم میهنانم،

جمهوری اسلامی، با نقض مستمر حقوق بشر، سرکوب آزادی های اساسی، اعدام های گسترده و خیابانی، سنگسار، شکنجه و تجاوز در زندان ها، شرایط قرون وسطایی را بر کشورمان حاکم کرده است. متاسفانه، جامعه جهانی تاکنون عکس العمل قدرتمند و منسجمی را در مقابل رفتارهای غیرانسانی این نظام از خود نشان نداده است.

در این شرایط حساس، با توجه به فشارهای جسمی و روحی که بر زندانیان سیاسی-عقیدتی وارد می شود، وظیفه همه کنشگران و فعالین سیاسی و مدنی، وکلای دادگستری، مدافعین حقوق بشر، فعالین حقوق زنان، روزنامه نگاران، روحانیون مستقل، زندانبانان، نیروهای مسلح و یکایک شهروندان ایرانی است تا دست در دست یکدیگر گذاشته و با آغاز یکسری اقدامات ملی و بین المللی، حکومت ایران را وادار به آزادی بدون قید و شرط زندانیان سیاسی-عقیدتی نماید.

تا کنون اقدامات ارزشمندی در زمینه دفاع از حقوق زندانیان سیاسی-عقیدتی ایران، در داخل و خارج از کشورمان صورت گرفته، اما بدلیل عدم انسجام و حمایت کامل تمام اقشار جامعه، هنوز به نتیجه مورد نظر نرسیده است. در راستای پیشنهادات و درخواست های شما عزیزان در فضای حقیقی و مجازی، با مشورت هم میهنان فعال سیاسی - مدنی، تصمیم گرفتیم بستری مناسب را برای آغاز یک سلسله اقدامات عملی، فراهم سازیم. حرکتی که تنها در سایه مشارکت و همفکری یکایک شما هم میهنان مبارزم امکان پذیر خواهد بود.

·         در مرحله اول، در راستای گزارش دبيركل سازمان ملل متحد و آقای احمد شهید، نماینده ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران، پیش نویس یک متن بعنوان یک شکایت نامه رسمی برای ارسال به تمام مراجع ذیربط (کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد، دبیرکل سازمان ملل متحد و شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد) تهیه شده است. در پایان این مقدمه، می توانید پیش نویس این متن را مطالعه نموده و نظرات و پیشنهادات خود را برای تکمیل آن ارسال نمایید.

·         بدلیل اینکه آوردن اسامی تمامی زندانیان سیاسی-عقیدتی در ایران در این پیش نویس امکان پذیر نمی باشد، تلاش شده است تا اسامی تعدادی از زندانیان، بعنوان نمونه ایی از کنشگران و فعالین سیاسی، مدنی و عقیدتی ذکر گردد. چنانچه از این لیست موردی از قلم افتاده، لطفا با ذکر منبع ومشخصات در زیرهمین لینک، حساب بالاترین، وبلاگ و یا وب سایت خود، آنرا ارسال نمایید.

·         پیشنهادات و نظرات خود درارتباط با پیش نویس شکایت رسمی و بویژه اقدامات عملی آتی در این زمینه را در وبلاگ خود منتشر و در بالاترین با کلمه کلیدی (2011HR8712) پست نمایید.

·         چنانچه شما دارای شناسه (اکانت) بالاترین نیستید، از کلمه کلیدی بالا (2011HR8712) بعنوان برچسب در مطالبی که در این زمینه در وبلاگتان منتشر می کنید، استفاده نمایید تا متن شما در سایت گوگل برای همگان قابل جستجو باشد. دوستانی که دارای شناسه (اکانت) بالاترین می باشند، متن و وبلاگ شما را می توانند در سایت گوگل پیدا کرده و آن را در بالاترین لینک کنند.

o        دوستانی که در بالاترین فعال هستند، می توانند در این زمینه ما را یاری کنند.

·         به منظور سهولت هرچه بیشتر برای رسیدگی به نظرات شما، پاراگراف های متن پیشن نویس شماره گذاری می گردد تا بتوانید نظرات و پیشنهادات خود را با ذکر شماره پاراگراف مورد نظر ارسال نمایید. 

·         بر اساس سیستم بالاترین، انرژی شناسه من به اندازه ایی نیست که بتوانم به همه لینک های شما رای مثبت و یا نظر بدهم. تلاش من و متخصصین فنی-حقوقی بر این خواهد بود که پس از مطالعه و بررسی تمام نظرات و پیشنهادات ارسالی، مطالب مرتبط با این موضوع را در نسخه نهایی بگنجانیم.

·         از افرادی که در داخل کشور و یا در دستگاه حاکمیت هستند، دعوت می شود تا با رعایت مراتب امنیتی، از طریق افشای اطلاعات در مورد زندانیان سیاسی- عقیدتی گمنام، با ما در این پروژه همکاری نمایند.

·         متاسفانه، به دلیل ارسال هرزنامه (اسپم) و همچنین محدودیت امکانات فنی، بخش دریافت نظرات وبلاگم را موقتا مسدود کرده ام. لطفا برای ارسال نظرات خود از سیستم بالاترین استفاده نمایید.

·         برای تسریع در رسیدگی به وضعیت بحرانی زندانیان سیاسی- عقیدتی و آزادی آنان، پیش نویس این شکایت از تاریخ ششم آبان ماه لغایت پانزدهم آبان ماه 1390 خورشیدی برای دریافت نظرات و پیشنهادات شما بر روی سایت بالاترین قرار خواهد گرفت. 

لینک این پیش نویس در بالاترین

--------------------------------------------------------------------------------------------

پیش نویس نامه به روسای کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد

1.     نظام جمهوری اسلامی حاکم بر ایران، اقدام به نقض اساسی ترین حقوق زندانیان سیاسی-عقیدتی نموده است. ضمن جلب توجه شما به گزارش جناب آقای احمد شهید، در ارتباط با نقض حقوق بشر در ایران، به اطلاع می رساند، ادله های بسیار محکمی در دست است که بر خلاف آنچه حکومت ایران ادعا می کند، حقوق اولیه میرحسین موسوی، زهرا رهنورد، مهدی  کروبی و کلیه زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی در ماههای اخیر به شدت نقض شده است و حتی از حقوق ابتدایی زندانیان، همچون حق داشتن وکیل، تفهیم اتهام و دفاع از خود در دادگاه محروم هستند. اینگونه رفتارهای غیر انسانی این نظام بر خلاف مقررات و تعهدات بين المللی است.

2.     حقوق اولیه انسانی دیگر زندانیان و بازداشت‌شدگان سیاسی-عقیدتی و مدنی همچون بهنام ابراهیم زاده، بهمن احمدی عمویی، منصور اسانلو، حسن اسدی زیدآبادی، عمادالدین باقی، آیت الله بروجردی، عماد بهاور، حسین پالانی، علی پورسلیمان، محمدرضا پورشجری، مصطفی تاج زاده، مجید توکلی، رضا جوشن، حمیدرضا خادم، مهدی خدایی، رضا خواجه ای، محمد داوری،ارژنگ داوودی، مجید دری، حسین رونقی ملکی، علیرضا سپاهی لائین، عیسی سحر خیز، قاسم شعله سعدی، کیوان صمیمی، حشمت الله طبرزدی، ابوالفضل عابدینی، جواد علیخانی،  سعد غلامحسین پور، عباس کاکایی، جواد لاری، فرشاد معروفی، محمدرضا مقیسه، حمید موذنی، عبدالله مومنی، بهاره هدایت، حجت الاسلام آرش هنرور، مهدی محمودیان، کشیش یوسف ندرخانی، و صدها زندانی دیگر از نمایندگان گروه های مختلف مردم و گرایش های سیاسی-عقیدتی پایمال شده و به سنگین ترین شکل، مورد ظلم جمهوری اسلامی قرار گرفته اند.

3.     همچنین بازداشت و تهدید وکلا و فعالان حقوق بشر، از سوی نیروهای اطلاعاتی جمهوری اسلامی، به اتهام «ارتکاب جرایم امنیتی»، صرفا تلاشی است برای از بین بردن اسناد و مدارک نقض حقوق بشر در ایران. آزار و اذیت و شکنجه فعالین و وکلای مدافع حقوق بشر، همچون نسرین ستوده، عبدالفتاح سلطانی، هنگامه شهیدی و کوهیار گودرزی، اقدامی است جهت ساکت کردن کسانی که به دفاع از حقوق همنوعان خود برخاسته‌اند. در چنین فضایی، وکلا برای انجام وظیفه قانونی خود که دفاع از موکلین است، بیشتر و بیشتر مورد تهدید قرار می گیرند.

4.     مواد ۲ ٫ ۳ ٫ ۵ ٫ ۷ ٫ ۹ ٫ ۱۰ ٫ ۱۲ ٫ ۱۹ ٫ ماده ۲۰ بند ۱، ماده ۲۱ بند ۱، ۲ و ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر که هدف آن برقراری و تضمین حقوق و آزادی‌های برابر برای همه مردم است در مورد تمام زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی به کرات نقض شده است.

5.     در اینجا تنها از بعضی افراد که اطلاعات بیشتری از آنها در دست است نام برده شده، ولیکن صدها تن از زندانیان سیاسی-عقیدتی و مدنی گمنام در زندان های ایران تحت سرکوب و نقض سیستماتیک حقوق بشر قرار دارند و عدم توجه جامعه بین اللملی به شرایط زندانیان در ایران، وضعیت را لحظه به لحظه برای آنان وخیم تر و حکومت ایران را برای ادامه روش های ضد انسانی خود جری تر خواهد کرد.

6.     نظام جمهوری اسلامی، مبتنی بر حکومت دینی است و قانون اساسی آن مجموعه متناقضی است که از یک طرف، ابزار تمرکز تمام قدرت در دست ولایت مطلقه فقیه است و از طرف دیگر، معرف تبعیض جنسیتی، قومی و دینی است. بر اساس قانون اساسی، رهبر، عالیترین و بالاترین مقام نظام است و تمام امور کشور تحت کنترل مطلقه او قرار دارد. حکم حکومتی رهبر فراتراز قانون اساسی و رای مردم است و برای تمام ارکان حکومت "فصل الخطاب" است. روسای قوای سه گانه، نمایندگان مجلس، شورای نگهبان، فرماندهان نظامی و انتظامی، اعضای مجمع تشخیص مصلحت نظام، امامان جمعه، رئیس صدا و سیما و حتی نمایندگان مجلس خبرگان که مسئول نظارت بر عملکرد رهبر می باشند، بطور مستقیم و غیر مستقیم توسط ولی فقیه انتخاب می شوند. در واقع ماهیت این نظام، حاکمیت تک نفره و دیکتاتوری مطلق می باشد.

7.     بنابراین، بر اساس ماده دوم میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی، ضمن اعلام شکایت از حکومت ایران، بدلیل نقض گسترده حقوق بشر و حقوق اساسی زندانیان سیاسی-عقیدتی، از شورای امنیت و ارگان های ذيربط سازمان ملل درخواست می شود تا به منظور آزادی فوری و بدون قید وشرط همه زندانیان سیاسی-عقیدتی، مدنی، وکلا و مدافعان حقوق بشر، اقدامات موثر و ضروری را با استفاده از اهرم های اجرایی بین المللی، علیه آقای سید علی خامنه ایی، ولی مطلقه فقیه حاکم بر ایران، به عمل آورند.

8.     بر این باور هستیم که واکنش مناسب جامعه بین الملل به عملکرد حکومت ایران در قبال شهروندان خود، پیام قدرتنمندی خواهد بود تا این حکومت سرکوب آزادی های اساسی مردم ایران و نقض کنوانسیون های بین المللی که به اجرای آنها متعهد شده را متوقف کند.

رضا پهلوی

رونوشت: دبیرکل سازمان ملل متحد

شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد

---------------------------------------------------------------------------------------------

پیش نویس نامه به روسای کشورهای عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد 

موضوعات داغ روز

از دیکتاتوری به دمکراسی (اثر جین شارپ)

هم ميهنانم

كتاب آموزش نافرماني مدني نوشته جين شارپ جهت مطالعه ارسال مي گردد.
اين كتاب را با دوستان و نزديكان خود نيز به اشتراك بگذاريد.

http://www.talashonline.info/Pdf/FDTD.pdf

به زبانهای فارسی فرانسه و انگلیسی:

https://rapidshare.com/files/3640761682/Farsi-FDTD-1.pdf
https://rapidshare.com/files/1919328663/FDTD_French.pdf
https://rapidshare.com/files/2160519490/FDTD.pdf

اتحاد، تنها راه برای برون رفت از بحران ملی

هم میهنان عزیزم،

 جمهوری اسلامی از یکسو، با نقض مستمر حقوق بشر، اعدام های گسترده، سرکوب روزنامه نگاران، مدافعین حقوق بشر، حامیان حقوق زنان و کودکان و از سوی دیگر، با حمایت از گروه های تروریستی و ماجراجویی و بحران سازی در سطح منطقه ایی و بین المللی، برای سرپوش گذاشتن بر شکست های خود در عرصه های مختلف اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی، کشورمان را با بحرانی عظیم و خطرناک روبرو ساخته است. بدون شک ادامه چنین روندی، می تواند کشورمان را بسوی جنگ دیگری سوق دهد که نتایج هولناک و هزینه های گزاف و جبران ناپذیری را برای کشور و منطقه در بر خواهد داشت.

در این شرایط حساس و سرنوشت ساز، برای برون رفت از این بحران ملی، از همه کنشگران، فعالین سیاسی، مدنی و یکایک شهروندان ایرانی دعوت می کنم، ضمن تاکید بر حفظ منافع ملی کشورمان، با اتحاد حول یک هدف مشترک: "گذار بسوی دموکراسی و احترام به حقوق بشر"، دست در دست یکدیگر گذاشته و برای آزادی ایران و استقرار دموکراسی و حقوق بشر در کشورمان به پاخیزیم.

 سرنوشت ایران نمی بایست توسط دولت های خارجی بلکه تنها و تنها باید بدست مردم ایران تعیین شود. و این جز در سایه‎ی اتحاد نیروهای دموکراسی خواه و مبارزه بدور از خشونت به دست نخواهد آمد. به هوش باشیم که آیندگان درباره ما و عملکرد ما قضاوت خواهند کرد. 

رضا پهلوی

دروغگو دشمن خداست

رییس جمهور حکومت اسلامی ایران در حاشیه اجلاس سازمان ملل، در مصاحبه با شبکه خبری «ای بی سی» آمریکا، در ارتباط با زندانی بودن آقایان موسوی، کروبی و همسرانشان، به همین سادگی در برابر چشم میلیون ها بیننده گفت:

«موسوی و کروبی آزادند و به زندگی روزمره مشغولند و اینکه او در کار قوه قضاییه دخالت نمی‌کند و قضات مستقل هستند»

.
هر چند با دیدن و شنیدن این مصاحبه و همچنین سخنانش در مجمع عمومی سازمان ملل تعجبی نکردم، اما بار دیگر عمیقا متاسف شدم، برای سرزمینمان ایران، مهد فرهنگ و تمدن باستانی، سرزمین مهرورزی، سرزمینی که « پندار نیک، گفتار نیک، کردار نیک» سرلوحه زندگی مردمانش بوده است. ولی اینک، کشورمان به منجلابی کشیده شده که فردی به عنوان رییس جمهور ایران در یک مجمع بین المللی حاضر می شود و با سخنانش، تخم نفرت و کینه توزی را در جهان می پراکند.

از میان 192 کشور عضو سازمان ملل، ایران تنها کشوری است که در این نهاد بین المللی با دو سمبل متفاوت جلوه می کند: یکی، منشور حقوق بشر کوروش و شعر سعدی (بنی آدم اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند) و از طرف دیگر مشاهده صحنه سالن خالی از نمایندگان دیگر کشورها، به هنگام سخنرانی نماینده حکومت اسلامی. آیا این واقعیتی غم انگیز و تاسف بار نیست؟

این موضوع جنبه دیگری نیز دارد، چون یاد داستان پسر بچه ایی افتادم که به جای نی زدن برای گله اش، از سر بیکاری و برای خوش‌گذرانی به دروغ فریاد «گرگ! گرگ!» سر میداد تا مردم ده را آزار دهد. بله، این داستان تکراری همان ماجرای «چوپان دروغگو» قصه های کودکی ماست. نتیجه اخلاقی داستان چوپان دروغگو در این است که او فکر می کند با دروغگویی، از یکسو ایرانیان و از سویی دیگر جهانیان باورش می‌کنند، ولیکن مردم ایران هوشیار هستند و می دانند که ریشه این دروغ بافی ها فراتر از نمایش های ساختگی است و تنها خود و نظام تمامیت خواهش را بی اعتبار می کند. امید که آخر این داستان را با دقت بخواند و یا به سرنوشت یک یک دیکتاتورها نگاهی بیاندازد و شاید که پندی بگیرد.

آقایان موسوی و کروبی، دو نامزد انتخاباتی که با تایید صلاحیت از شورای نگهبان در آخرین انتخابات ریاست جمهوری در ایران شرکت کردند، و معترض به نتیجه انتخابات بودند، به همراه همسرانشان چند ‌ماهی است که عملا گروگان گرفته شده اند و اطلاعی از وضعیت آنها در دست نیست. اقدامات رژیم در قطع ارتباط آنها با نزدیکان و بویژه فرزندانشان و انتشار اخبار دروغ و صحنه سازی ها، همه نشانه های ترس و وحشت این حکومت است. وقتی آقای موسوی به هموطنانش توسط دخترش پیشنهاد کرد تا برای تشریح وضعی که در آن بسر می برند، کتاب "گزارش یک آدم ربایی" نوشته گابریل گارسیا مارکز را مطالعه کنند، من نیز تحت تاثیر این جمله معروف قرار گرفتم:

«آنچه در آن سال ها در کلمبیا اتفاق افتاد، فوران آتش جهنم است که باید در انتظار پایانش بود... »

در این راستا، از هم میهنان آزاده ام بار دیگر می خواهم که برای آزدی نه تنها میر
حسین موسوی، مهدی کروبی و همسرانشان، بلکه آزادی بدون قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران در این راه با اتحاد وسیع تری تلاش کنند.

«خداوند کشور را از دشمن، خشکسالی و دروغ محفوظ دارد»

خط قرمز

جمع زیادی از هم میهنانم در سایت بالاترین، بخاطر طرز برخورد دور از منطق و بردباری عده ایی، که خود را طرفدار من می نامند، خرده گرفته و نارضایتی خود را مستقیم و غیر مستقیم به من از طریق کامنت ها، پیام و یا ایمیل منتقل می کنند. فرصت را مغتنم می شمارم تا موضع سیاسی خود را بار دیگر شفاف با شما در میان گذارم.

من، رضا پهلوی، بعنوان یک دموکرات و مدافع حقوق بشر، دغدغه و مشکلات امروز ایران را نوع نظام آینده نمی دانم. امروز، ارجحیت من، همراهی با آزادیخواهان برای رسیدن به دموکراسی سکولار در ایران فردا است. علیرغم تمایلم به نظام پادشاهی پارلمانی، خود را به هموطنان خواهان نظام جمهوری پارلمانی سکولار کاملا نزدیک می دانم، و دور و جدا از هر تمامیت خواهی، چه سلطنت طلب و چه از نوع دیگر. متاسفانه، عده ایی دانسته یا نادانسته در دام تبلیغات سه دهۀ گذشته حکومت اسلامی افتاده و چشم بر مشکلات و معضلات اسفناک جامعه امروز ایران فرو بسته اند.

تلاش امروز ما یافتن راهی مسالمت آمیز برای گذار بسوی دموکراسی در ایران، بر مبنای « اتحاد و همبستگی » است. از بحث های حاشیه ایی اجتناب کنیم، چرا که ما را از رسالت اصلی که در مقابل کشورمان ایران داریم دور می کند. دیروز را به تاریخ بسپاریم، اما با استفاده از تجربیات تاریخ، راه امروز را هموار سازیم. حکومت آینده ایران باید بر اساس اراده و مطالبات مردم ایران باشد، نظامی دموکرات و پارلمانی نه دیکتاتوری تکنفره. نظامی که پایه هایش بر اساس اعلامیه جهانی حقوق بشر استوار باشد.

در دنیای امروزی، دو نظام سیاسی به شکل جمهوری و پادشاهی وجود دارد و در هر دو نوع نظام، دموکراسی و دیکتاتوری به چشم می خورد. بطور مثال فرانسه و یا هند نمایانگر نوع یک نظام جمهوری دموکراتیک و در مقابل کره شمالی و سوریه نمایانگر یک نظام جمهوری دیکتاتوری می باشند. همچنین نظام های پادشاهی سوئد و یا ژاپن نماد یک نظام پادشاهی دموکراتیک هستند و در مقایسه با بعضی نظام های پادشاهی غیر دموکراتیک بیشتر در منطقه خودمان و جاهای دیگر می باشد.

برای من، محتوای حکومت اهمیت دارد نه شکل ظاهری آن. من به یک نظام سکولار که در آن جدایی دین از حکومت کاملا رعایت شود (به عنوان یک پیش شرط دموکراسی و حقوق بشر) و یک دموکراسی پارلمانی که حاکمیت مردم را تضمین کند اعتقاد دارم. چنین دموکراسی را می شود هم در فرمول یک نظام پادشاهی پارلمانی و هم در فرمول یک نظام جمهوری پارلمانی پیدا کرد.

پس از گذار بسوی دموکراسی و آزادی در ایران، تدوین قانون اساسی و تعیین نوع نظام آینده با ملت ایران و نمایندگان مردم است، در فضایی کاملا آزاد و در شرایطی یکسان برای هر شهروند ایرانی.

خط قرمز در جامعه امروز ایران بین جمهوری خواه و مشروطه خواه نیست.
خط قرمز در جامعه امروز ایران بین دموکراسی خواهان و تمامیت خواهان است.

ماه مهر و کتاب و دفتر و مدادرنگی

۱ مهر ۱۳۹۰

توانا بود هر که دانا بود ز دانش دل پیر برنا بود

به دختر کوچکم، فرح، برای انجام تکالیف مدرسه کمک می کردم که از دوران کودکی و مدرسه از من سئوال کرد. بچه ها در عالم کودکی و کنجکاوی های کودکانه، آدم را به سفرهای دوری در گذشته می برند. در حین تعریف شیطنت های بچگانۀ دوران مدرسه برای دخترم و صدای خنده های او که فضای اتاق را پر کرده بود، نگاهم به سالنامه دیواری افتاد: ماه مهر و بازگشایی مدارس در ایران.

با حسرت به کودکم نگاه می کنم که چرا نباید در کنار کودکان کشورش ایران سر کلاس درس برود. به بچه هایی می اندیشم که در جبر تبعید جغرافیایی، دور از وطن بدنیا چشم گشودند و از خزان زیبای پاییزی و کلاس درس ایران محروم هستند. به چه جرمی؟ و به چه قیمتی؟

بهترین لحظه آغاز سال نو تحصیلی، آهنگ خنده ها و فریادهای شاد دخترها و پسرها که حیاط مدرسه را پر می کرد بود، مدادهای رنگی و گرگم به هوا و قایم موشک بازی کردنها و دویدن های کودکانه بر برگ های زرد خزان پاییزی برای شنیدن آوای خش خش برگ های خیابان های تجریش.

بیشتر بچه ها فکر می کردند ولیعهد بودن یک امتیاز ویژه است و همه در مدرسه تحویلم می گیرند. ولی داستان برعکس بود، همیشه از من بیشتر زهر چشم گرفته می شد که فکر نکنم چون پدرم پادشاه هست می توانم هرکار دلم خواست انجام دهم. از شما چه پنهان، یکبار از سر پرحرفی با بغل دستی، آقای ...، من را از کلاس بیرون کرد. من هم از سر لجاجت های کودکانه رفتم تمام مدرسه را گشتم و طنابی پیدا کردم و در کلاس را از پشت به خیال خودم با زور بازوی بچگانه بستم. کلاس که تمام شد، آقای ... با عصبانیت و با یک حرکت درب را باز کرد و به من گوشزد کرد که به پدر و مادرم گزارش می دهد. اون شب تا صبح از دلهره کودکانه نخوابیدم. بعد از چهل و اندی سال از اون روزهای پاک کودکانه، هنوز لذت بخشش معلمی که به من احترام و زندگی را آموخت، دلگرمم می کند. هر آنچه را که امروز من بعنوان یک پدر به فرزندانم منتقل می کنم، آموخته های معلمان دلسوز و فداکارم در ایران می باشد.

معلم به ما می آموزد تا بیاموزیم چگونه زندگی کنیم، برای من با ارزش ترین مقام در دنیا جایگاه مقدس معلم است. قدر معلم ها را بدانیم و زحماتشان را با کسب علم و دانش و موفقیت در زندگی جبران کنیم.

امید راسخ دارم که بزودی همه کودکان و نوجوانان ایرانی در تبعید، به مدارس خود در ایران باز خواهند گشت و دست در دست هم فردای ایران را می سازند.

رضا پهلوی

مگر دفاع از حقوق بشر گزینشی است؟!

در بین پیام های ارسالی مربوط به خبر شلاق نمادین به قصد تحقیر یک شهروند ایرانی، به جملات تکان دهنده ایی همچون: " ایشان فعال ستاد آقای موسوی بوده یا عضو انجمن اسلامی است و یا طرز تفکر ایشان این چنین یا آن چنان بوده و صلاح نبوده است که از حقوق ایشان دفاع کنید ... " برخوردم !!!

مگر دفاع از حقوق بشر گزینشی است؟

برای دفاع از حقوق اولیه یک انسان نمی بایست عقیده وی را تفتیش کرد. در طی ۳۲ سال گذشته نقض مداوم حقوق اولیه مردم ایران یکی از ابزار اصلی سرکوب این حکومت بوده است. چه بسا قبل از انقلاب، عملکرد سازمان امنیت در زمینه نقض حقوق بشر، همچنان که در کتاب " زمان انتخاب " در فصل دوم یادآور شدم، یکی از عوامل نارضایتی های اجتماعی بود.

دفاع از حقوق اولیه انسانی هر شهروند ایرانی وظیفه یکایک ما ایرانیان است. شرط انصاف نیست که من قبل از رای دادن به یک لینک یا نوشتن مطلبی در دفاع از حقوق اولیه یک انسان، عقاید وی را جستجو و تفتیش کنم و تنها اگر شبیه من فکر می کرد از او دفاع کنم. من با اعتقاد راسخ به آزادی و دموکراسی، از حقوق انسانی هر شهروند ایرانی دفاع می کنم حتی اگر در عقاید با هم اختلاف نظر داشته باشیم.

دفاع از حقوق انسانی نه گزینشی است و نه انتخابی

من اگر برخيزم

تو اگر برخيزي

همه برمي خيزند

من اگر بنشينم

تو اگر بنشيني

چه کسی برخیزد؟

" حمید مصدق "